Πρόσωπα διπλά

Σκιές

Άγγελος και μάγισσα

Ο μέσος αιώνας

Πρόσωπα

Σαν τον καραγκιόζη

 

Μορφές

 

 

 

το βράχο που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς,
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι,
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ’ τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι η μοίρα,
θυμάμαι τ’ άρωμά της,
τους κύκλους που ησυχάζανε κάτω απ’ τα βλέμματά της.

Πρόσωπα

Πρόσωπα σκυθρωπά, φορτωμένα από την οπτική χωρίς προοπτική, την ομίχλη των Πύργων  μιας Βαβέλ, που μέρα με τη μέρα ορθώνει ορόφους στην ασυνεννοησία.
Πρόσωπα που ενσαρκώνουν καθένα μόνο του  και  όλα μαζί, την συντροφιά των αλλοπρόσαλλων.
Βαθειά ψυχή.

Το ταξίδι ξεκίνησε

Σαλπάρουμε  πάλι με πλεούμενο τη χρονιά που μας ήρθε. Φορτώσαμε πάλι τα υπόλοιπα από το γέρο χρόνο που αφήσαμε στο λιμάνι των αναμνήσεων και ξεκινάμε για τη νέα περιπέτεια, που μεταξύ μας τη λέμε ζωή.

 

Γερό σκαρί μιας και άντεξε τόσες φουρτούνες, ξέρει να μάχεται με τα κύματα και τους ανέμους που με μανία προσπαθούν να ξεστρατίσουν και με βιάς προσπαθούν να το ρίξουν στις ξέρες.

Το ταξίδι δεν σταματά, όμως, αλίμονο σε αυτούς που μένουν πίσω στο λιμάνι των αναμνήσεων να τις τακτοποιούν και να ερωτοτροπούν με το αραχνιασμένο πλέον παρελθόν που γίνεται πλέον βορά στους ιστορικολάγνους.

 Ανοιγόμαστε με την αρμύρα του κινδύνου και της ανισορροπίας, να βρούμε νέες ρότες, που να χτίσουμε τις νέες χώρες που ονειρευτήκαμε και ερωτευτήκαμε. Στον ξύπνιο ή στον ύπνο μας, δεν έχει σημασία, σκίζουμε τα νερά και ταξιδεύουμε, συνεχίζουμε να προσπερνάμε ξέρες, να παλεύουμε με τον άνεμο και να προχωράμε.
Ταξιδευτές της ζωής, ανίκητοι και επίμονοι. Τα ύδατα σήμερα αγιάστηκαν, για να τα ταξιδέψουμε και να νιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι και ζωντανοί.
Το ταξίδι πάντα είναι υιό ωραίο από τον προορισμό.

Σκιές

Σκιές  που απομείναν μετά το ροκάνισμα του σκληρού χρόνου. Η επαφή μας με τη μήτρα της ζωντανής   φύσης που οργιάζει,  κάνει τη μέρα μας να λουλουδιάζει και να απελευθερώνει από τους τσιμεντένιους όγκους - πειθαρχεία.

Πρόσωπα καρικατούρες

Στην ελλειπτική οπτική των καιρών μας, το καθώς πρέπει και το άνετο του χθές, είναι επονείδιστο και άξιο χλεύης σήμερα. Τα ισχυρά πρόσωπα φαντάζουν καρικατούρες ενός κόσμου μυθιστορήματος τσέπης, φθηνή διασκέδαση για το δράμα που συντελείται στον ενεστώτα καιρό.

Αποστεωμένοι

Σκιές του εαυτού μας,  παγωμένο βλέμμα, και να΄σες που δεν βγαίνουν εύκολα. Κωμωδία και παλιάτσοι σε ένα θέαμα σατυρικόν που ουδείς όμως γελάει. Χρώματα που ανακατεύονται και δεν σχηματίζουν όμως τίποτα. Όπως και οι ελπίδες μας.

78

Κρίμα που δεν ζωγραφίζουμε με τα μάτια μας. Τόσο πολλά χάνονται στον μακρύ δρόμο από τα μάτια, μέσω το χέρι στην παλάμη
Λέσσιγκ Ε.




77

76

75



Άριστος φύλακας του ανθρώπου είναι ο λόγος σε συνδυασμό με την μουσική. Καθώς μόνο αυτός θα γίνει ο ισόβιος σωτήρας της αρετής, αν υπάρχει μέσα σ' αυτόν που την κατέχει." ~ Πλάτων

74

73



Δεν λέω τα πάντα, αλλά ζωγραφίζω τα πάντα. Πάμπλο Πικάσο

72

71



Aντικρίσαμε τη ζωή που φλέγοταν από επιθυμία να ενωθεί με τους χυμούς που στράγγιζαν από την μυλόπετρα που τσάκιζε τους μικρούς και αδύνατους..

70

69


Πολλοί άνθρωποι βλέποντας τον πίνακά σας, θα βλαστημούνε, αλλά θα βρίσκονται πιο πολλοί εκλεπτυσμένοι γάιδαροι που με ύφος ειδικού θα ξεστομίσουν: "Υπέροχο! Λουνατσάρσκι Α.

68

67



Στον δύσμορφο και ευπαρουσίαστο αιώνα μας η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική αντλούν την έμπνευση όχι από τη ζωή, αλλά η μία από την άλλη Ουάιλντ Ο.

66

65

64

Η σάρκα ήταν άνεμοσς δυνατός και ζεστός
μίλαγε αλλά χωρίς λαλιά
ευδίαζε χωρίς γνώριμη οσμή
Ηταν και δεν ήταν
Οπτασία χωρίς όνειρο
Εφυγε λίγο πριν πέσει το φεγγέρι στη λίμνη
Αφησε το μαντήλι της στα κλαδί του νυχτολούλουδου
Σαν τη νύχτα κατάπιε ο ηλιάτορας
πικρό στο στόμα έμεινε το όνειρο που δεν ήταν όνειρο.
Ι.Σ.Κόκνι