Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

το βράχο που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς,
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι,
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ’ τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι η μοίρα,
θυμάμαι τ’ άρωμά της,
τους κύκλους που ησυχάζανε κάτω απ’ τα βλέμματά της.

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

Πρόσωπα

Πρόσωπα σκυθρωπά, φορτωμένα από την οπτική χωρίς προοπτική, την ομίχλη των Πύργων  μιας Βαβέλ, που μέρα με τη μέρα ορθώνει ορόφους στην ασυνεννοησία.
Πρόσωπα που ενσαρκώνουν καθένα μόνο του  και  όλα μαζί, την συντροφιά των αλλοπρόσαλλων.
Βαθειά ψυχή.

Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

Το ταξίδι ξεκίνησε

Σαλπάρουμε  πάλι με πλεούμενο τη χρονιά που μας ήρθε. Φορτώσαμε πάλι τα υπόλοιπα από το γέρο χρόνο που αφήσαμε στο λιμάνι των αναμνήσεων και ξεκινάμε για τη νέα περιπέτεια, που μεταξύ μας τη λέμε ζωή.

Γερό σκαρί μιας και άντεξε τόσες φουρτούνες, ξέρει να μάχεται με τα κύματα και τους ανέμους που με μανία προσπαθούν να ξεστρατίσουν και με βιάς προσπαθούν να το ρίξουν στις ξέρες.


Το ταξίδι δεν σταματά, όμως, αλίμονο σε αυτούς που μένουν πίσω στο λιμάνι των αναμνήσεων να τις τακτοποιούν και να ερωτοτροπούν με το αραχνιασμένο πλέον παρελθόν που γίνεται πλέον βορά στους ιστορικολάγνους.
 Ανοιγόμαστε με την αρμύρα του κινδύνου και της ανισορροπίας, να βρούμε νέες ρότες, που να χτίσουμε τις νέες χώρες που ονειρευτήκαμε και ερωτευτήκαμε. Στον ξύπνιο ή στον ύπνο μας, δεν έχει σημασία, σκίζουμε τα νερά και ταξιδεύουμε, συνεχίζουμε να προσπερνάμε ξέρες, να παλεύουμε με τον άνεμο και να προχωράμε.
Ταξιδευτές της ζωής, ανίκητοι και επίμονοι. Τα ύδατα σήμερα αγιάστηκαν, για να τα ταξιδέψουμε και να νιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι και ζωντανοί.
Το ταξίδι πάντα είναι υιό ωραίο από τον προορισμό.



Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

Σκιές

Σκιές  που απομείναν μετά το ροκάνισμα του σκληρού χρόνου. Η επαφή μας με τη μήτρα της ζωντανής   φύσης που οργιάζει,  κάνει τη μέρα μας να λουλουδιάζει και να απελευθερώνει από τους τσιμεντένιους όγκους - πειθαρχεία.

Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2013

Πρόσωπα καρικατούρες

Στην ελλειπτική οπτική των καιρών μας, το καθώς πρέπει και το άνετο του χθές, είναι επονείδιστο και άξιο χλεύης σήμερα. Τα ισχυρά πρόσωπα φαντάζουν καρικατούρες ενός κόσμου μυθιστορήματος τσέπης, φθηνή διασκέδαση για το δράμα που συντελείται στον ενεστώτα καιρό.

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

Αποστεωμένοι

Σκιές του εαυτού μας,  παγωμένο βλέμμα, και να΄σες που δεν βγαίνουν εύκολα. Κωμωδία και παλιάτσοι σε ένα θέαμα σατυρικόν που ουδείς όμως γελάει. Χρώματα που ανακατεύονται και δεν σχηματίζουν όμως τίποτα. Όπως και οι ελπίδες μας.

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

78

Κρίμα που δεν ζωγραφίζουμε με τα μάτια μας. Τόσο πολλά χάνονται στον μακρύ δρόμο από τα μάτια, μέσω το χέρι στην παλάμη
Λέσσιγκ Ε.




77

Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010

76




75



Άριστος φύλακας του ανθρώπου είναι ο λόγος σε συνδυασμό με την μουσική. Καθώς μόνο αυτός θα γίνει ο ισόβιος σωτήρας της αρετής, αν υπάρχει μέσα σ' αυτόν που την κατέχει." ~ Πλάτων

Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010

74




73



Δεν λέω τα πάντα, αλλά ζωγραφίζω τα πάντα. Πάμπλο Πικάσο

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010

72



71



Aντικρίσαμε τη ζωή που φλέγοταν από επιθυμία να ενωθεί με τους χυμούς που στράγγιζαν από την μυλόπετρα που τσάκιζε τους μικρούς και αδύνατους..

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

70


69


Πολλοί άνθρωποι βλέποντας τον πίνακά σας, θα βλαστημούνε, αλλά θα βρίσκονται πιο πολλοί εκλεπτυσμένοι γάιδαροι που με ύφος ειδικού θα ξεστομίσουν: "Υπέροχο! Λουνατσάρσκι Α.

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

68




67



Στον δύσμορφο και ευπαρουσίαστο αιώνα μας η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική αντλούν την έμπνευση όχι από τη ζωή, αλλά η μία από την άλλη Ουάιλντ Ο.

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

66



65

64

Η σάρκα ήταν άνεμοσς δυνατός και ζεστός
μίλαγε αλλά χωρίς λαλιά
ευδίαζε χωρίς γνώριμη οσμή
Ηταν και δεν ήταν
Οπτασία χωρίς όνειρο
Εφυγε λίγο πριν πέσει το φεγγέρι στη λίμνη
Αφησε το μαντήλι της στα κλαδί του νυχτολούλουδου
Σαν τη νύχτα κατάπιε ο ηλιάτορας
πικρό στο στόμα έμεινε το όνειρο που δεν ήταν όνειρο.
Ι.Σ.Κόκνι

Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

63



62

61

Ποιά σκέψη, ξεχωριστή και δυσκολοείπωτη ξυπνάει μέσα μας και μπορεί να διαβεί τους ατραπούς της ερήμου;
Ποιό σκοτεινό μονοπάτι, μπορούμε να διαχίσουμε γιά να φτάσουμε στο φωτεινό το δρόμο του πραγματικού προορισμού;
Ι.Σ.Κόκνι

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

60



59



Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πώς θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας.

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

58


Για τον αληθινό ζωγράφο το πιο δύσκολο είναι να ζωγραφίζει ένα τριαντάφυλλο, αφού πρέπει καταρχάς να ξεχάσει όλα τα τριαντάφυλλα που ζωγραφίστηκαν ποτέ Ματίς Ε.

Κυριακή 30 Μαΐου 2010

57



56


55


Αν ακούσεις μια φωνή να σου λέει "δεν είσαι ζωγράφος", τότε πρέπει, φίλε μου, να ζωγραφίζεις οπωσδήποτε και η φωνή θα σιωπήσει, μόνο όμως με τη δουλειά
Βαν Γκογκ Βίνσεντ

Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

54



53

52
Λίγες χιλιετίες ακόμη στο δρόμο του τελευταίου αιώνα! – και καθετί που θα κάνει ο άνθρωπος θα εκφράζει την ανώτερη εξυπνάδα• γι’ αυτό όμως η εξυπνάδα θα χάσει όλη την αξιοπρέπειά της. Τότε θα είναι σίγουρα αναγκαίο να είναι κανείς έξυπνος: αυτό όμως θα είναι τόσο κοινό και συνηθισμένο πράγμα, που ένα ευγενέστερο γούστο θα θεωρεί αυτή την αναγκαιότητα χυδαιότητα. Κι όπως ακριβώς μια τυραννία ασκούμενη από την αλήθεια και την επιστήμη μπορεί να ανεβάσει ψηλά την τιμή του ψέματος, έτσι και μια τυραννία της εξυπνάδας μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση ενός είδους ευγένειας. Το να είσαι ευγενής – αυτό μπορεί ίσως τότε να σημαίνει: να έχεις τρέλες μέσα στο κεφάλι σου.
(Friedrich Wilhelm Nietzsche)

Τρίτη 18 Μαΐου 2010

51





50


49

Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει,
στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα
και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν
όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι
ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.
Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια
να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς
που φαίνεται στο πάτωμα.
Ποτέ από δω και πια!
Έντγκαρ Άλλαν Πόε-Το Κοράκι (1845)

Κυριακή 16 Μαΐου 2010

48



Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει.
Όλα των ωθούν στο αντίθετο.
Συγχρόνως όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι! Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται τόσα πεπρωμένα που του προσφέρουν την ποίησή τους, δίχως την οδύνη της πίκρας τους. Εδώ τουλάχιστον αναγνωρίζουμε τον χωρίς συνείδηση άνθρωπο που συνεχίζει βιαστικά την πορεία του προς κάποια άγνωστη ελπίδα.



47
Ο παράλογος άνθρωπος αρχίζει εκεί όπου ο άλλος τελειώνει, εκεί όπου, σταματώντας να θαυμάζει το παιχνίδι, το πνεύμα θέλει να πάρει μέρος σ’αυτό. Να διεισδύσει σ’όλες τούτες τις ζωές, να δοκιμάσει την πολλαπλότητά τους, συγκεκριμένα να τις υποδυθεί.
Ο ηθοποιός βασιλεύει στο φθαρτό. Απ’όλες τις δόξες, η δική του είναι η πιο εφήμερη. Μα, όλες οι δόξες είναι εφήμερες! Από τη σκοπιά ενός μακρινού αστεριού, τα έργα του Γκαίτε σε δέκα χιλιάδες χρόνια θα είναι σκόνη και το όνομά του θα έχει λησμονηθεί. Τούτη η ιδέα υπήρξε πάντα διδακτική. Μελετημένη σωστά, περιορίζει τις ανησυχίες μας στη βαθιά ευγένεια που χαρακτηρίζει την αδιαφορία. Κατευθύνει τις σκέψεις μας προς το πιο βέβαιο, δηλαδή το άμεσο.
Απ’όλες τις δόξες, η λιγότερη απατηλή είναι εκείνη την οποία ζει κανείς.


Άλπμερ Καμύ – Ο μύθος του Σισύφου