το βράχο που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς,
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι,
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ’ τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι η μοίρα,
θυμάμαι τ’ άρωμά της,
τους κύκλους που ησυχάζανε κάτω απ’ τα βλέμματά της.
Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014
Το ταξίδι ξεκίνησε
Σαλπάρουμε πάλι με πλεούμενο τη χρονιά που μας ήρθε. Φορτώσαμε πάλι τα υπόλοιπα από το γέρο χρόνο που αφήσαμε στο λιμάνι των αναμνήσεων και ξεκινάμε για τη νέα περιπέτεια, που μεταξύ μας τη λέμε ζωή.
Το ταξίδι δεν σταματά, όμως, αλίμονο σε αυτούς που μένουν πίσω στο λιμάνι των αναμνήσεων να τις τακτοποιούν και να ερωτοτροπούν με το αραχνιασμένο πλέον παρελθόν που γίνεται πλέον βορά στους ιστορικολάγνους.
Ανοιγόμαστε με την αρμύρα του κινδύνου και της ανισορροπίας, να βρούμε νέες ρότες, που να χτίσουμε τις νέες χώρες που ονειρευτήκαμε και ερωτευτήκαμε. Στον ξύπνιο ή στον ύπνο μας, δεν έχει σημασία, σκίζουμε τα νερά και ταξιδεύουμε, συνεχίζουμε να προσπερνάμε ξέρες, να παλεύουμε με τον άνεμο και να προχωράμε.
Ταξιδευτές της ζωής, ανίκητοι και επίμονοι. Τα ύδατα σήμερα αγιάστηκαν, για να τα ταξιδέψουμε και να νιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι και ζωντανοί.
Το ταξίδι πάντα είναι υιό ωραίο από τον προορισμό.
Γερό σκαρί μιας και άντεξε τόσες φουρτούνες, ξέρει να μάχεται με τα κύματα και τους ανέμους που με μανία προσπαθούν να ξεστρατίσουν και με βιάς προσπαθούν να το ρίξουν στις ξέρες.
Το ταξίδι δεν σταματά, όμως, αλίμονο σε αυτούς που μένουν πίσω στο λιμάνι των αναμνήσεων να τις τακτοποιούν και να ερωτοτροπούν με το αραχνιασμένο πλέον παρελθόν που γίνεται πλέον βορά στους ιστορικολάγνους.
Ανοιγόμαστε με την αρμύρα του κινδύνου και της ανισορροπίας, να βρούμε νέες ρότες, που να χτίσουμε τις νέες χώρες που ονειρευτήκαμε και ερωτευτήκαμε. Στον ξύπνιο ή στον ύπνο μας, δεν έχει σημασία, σκίζουμε τα νερά και ταξιδεύουμε, συνεχίζουμε να προσπερνάμε ξέρες, να παλεύουμε με τον άνεμο και να προχωράμε.
Ταξιδευτές της ζωής, ανίκητοι και επίμονοι. Τα ύδατα σήμερα αγιάστηκαν, για να τα ταξιδέψουμε και να νιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι και ζωντανοί.
Το ταξίδι πάντα είναι υιό ωραίο από τον προορισμό.
Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014
Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2013
Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013
Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010
Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
68
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010
66
65

64
Η σάρκα ήταν άνεμοσς δυνατός και ζεστός
μίλαγε αλλά χωρίς λαλιά
ευδίαζε χωρίς γνώριμη οσμή
Ηταν και δεν ήταν
Οπτασία χωρίς όνειρο
Εφυγε λίγο πριν πέσει το φεγγέρι στη λίμνη
Αφησε το μαντήλι της στα κλαδί του νυχτολούλουδου
Σαν τη νύχτα κατάπιε ο ηλιάτορας
πικρό στο στόμα έμεινε το όνειρο που δεν ήταν όνειρο.
Ι.Σ.Κόκνι
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
63
Τρίτη 27 Ιουλίου 2010
Κυριακή 27 Ιουνίου 2010
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
57
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
54
53
52
Λίγες χιλιετίες ακόμη στο δρόμο του τελευταίου αιώνα! – και καθετί που θα κάνει ο άνθρωπος θα εκφράζει την ανώτερη εξυπνάδα• γι’ αυτό όμως η εξυπνάδα θα χάσει όλη την αξιοπρέπειά της. Τότε θα είναι σίγουρα αναγκαίο να είναι κανείς έξυπνος: αυτό όμως θα είναι τόσο κοινό και συνηθισμένο πράγμα, που ένα ευγενέστερο γούστο θα θεωρεί αυτή την αναγκαιότητα χυδαιότητα. Κι όπως ακριβώς μια τυραννία ασκούμενη από την αλήθεια και την επιστήμη μπορεί να ανεβάσει ψηλά την τιμή του ψέματος, έτσι και μια τυραννία της εξυπνάδας μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση ενός είδους ευγένειας. Το να είσαι ευγενής – αυτό μπορεί ίσως τότε να σημαίνει: να έχεις τρέλες μέσα στο κεφάλι σου.
(Friedrich Wilhelm Nietzsche)
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
51
50
49
Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει,
στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα
και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν
όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι
ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.
Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια
να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς
που φαίνεται στο πάτωμα.
Ποτέ από δω και πια!
Έντγκαρ Άλλαν Πόε-Το Κοράκι (1845)
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
48
Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει.
Όλα των ωθούν στο αντίθετο.
Συγχρόνως όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι! Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται τόσα πεπρωμένα που του προσφέρουν την ποίησή τους, δίχως την οδύνη της πίκρας τους. Εδώ τουλάχιστον αναγνωρίζουμε τον χωρίς συνείδηση άνθρωπο που συνεχίζει βιαστικά την πορεία του προς κάποια άγνωστη ελπίδα.
47
Ο παράλογος άνθρωπος αρχίζει εκεί όπου ο άλλος τελειώνει, εκεί όπου, σταματώντας να θαυμάζει το παιχνίδι, το πνεύμα θέλει να πάρει μέρος σ’αυτό. Να διεισδύσει σ’όλες τούτες τις ζωές, να δοκιμάσει την πολλαπλότητά τους, συγκεκριμένα να τις υποδυθεί.
Ο ηθοποιός βασιλεύει στο φθαρτό. Απ’όλες τις δόξες, η δική του είναι η πιο εφήμερη. Μα, όλες οι δόξες είναι εφήμερες! Από τη σκοπιά ενός μακρινού αστεριού, τα έργα του Γκαίτε σε δέκα χιλιάδες χρόνια θα είναι σκόνη και το όνομά του θα έχει λησμονηθεί. Τούτη η ιδέα υπήρξε πάντα διδακτική. Μελετημένη σωστά, περιορίζει τις ανησυχίες μας στη βαθιά ευγένεια που χαρακτηρίζει την αδιαφορία. Κατευθύνει τις σκέψεις μας προς το πιο βέβαιο, δηλαδή το άμεσο.
Απ’όλες τις δόξες, η λιγότερη απατηλή είναι εκείνη την οποία ζει κανείς.
Άλπμερ Καμύ – Ο μύθος του Σισύφου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










